Անտառների երգը

Վոգեզների խաղաղ անտառների խորքում, որտեղ լուսանները, արջերն ու եղջերուներն ազատ շրջում են, Վենսան Մյունիեն ուղեկցում է հորը նրա արշավներին։ Նա ձգտում է ոչ միայն պատկերել անտառային այս թագավորության հրաշքները, այլև լսելի դարձնել դրա ձայները։ Անտառի ամեն շշուկ հիշեցնում է բնության մասին այն գիտելիքը, որը հայրը ժամանակին փոխանցել է նրան, և որն այժմ Վենսանը փոխանցում է իր որդուն։ Վենսան Մյունիեն միահյուսում է բնության շունչը կտրող կադրերն ու ձայները՝ ստեղծելով հեքիաթային կինոաշխարհ, որտեղ ժամանակը դանդաղում է։