Մարդն ի սկզբանե դատապարտված է նոստալգիայի… Այս զգացողության մեջ միախառնվում են ցավն ու հաճույքը, կորուստն ու ապագայում ամբողջականությունը վերագտնելու կանխազգացումը: Մարմինը մեր հենարանն է, կողմնացույցը, տունը և միաժամանակ՝ բռնապետը: Առանց դրա անհնար է պատկերացնել մեր գոյությունը, սուրճի բույրը, նարնջի համը կամ սիրելի մարդու գրկախառնությունը: Մահվան մասին մտքերում նոստալգիան աստիճանաբար դուրս է մղում վախը՝ բացելով նոր ճանապարհ կյանքի անցողիկությունը հասկանալու համար: Հեղինակ՝ Հասմիկ Մելքոնյան Կոմպոզիտոր՝ Անդրեյ Տյուլենև Պարի համադրող՝ Իրինա Բորովկովա