Ցուցահանդեսը ներկայացնում է Ռուբեն Շահվերդյանի (1900-1976) ստեղծագործական ժառանգությունը՝ արևելյան զգայականության, հայկական պատկերագրական ավանդույթների և արդիական ձևամտածողության համադրությամբ։ Թիֆլիսի գեղանկարչության և քանդակագործության դպրոցի սան, Եղիշե Թադևոսյանի աշակերտ և օպերային երգիչ Շահվերդյանի արվեստում երաժշտությունը մշտապես մնացել է որպես հիմնական թեմա։ Նրա վաղ շրջանի գեղանկարներն ու գրաֆիկական գործերը պատկերում են ընտանեկան տեսարաններ, կինտոների, առևտրականների և երաժիշտների ոճավորված կերպարներ։ Ցուցադրության առանցքային մասն են կազմում արվեստագետի խեցեգործական աշխատանքները։ 1941-ին Հայաստան տեղափոխվելուց հետո նա խորությամբ ուսումնասիրել է ազգագրությունն ու մանրանկարչությունը՝ կիրառելով կավի ու իրակավի թրծման նորարարական մեթոդներ, ինչն էլ դարձել է նրա ինքնատիպ ձեռագիրը։