Վաղարշակ Արամյանի (1945–2006) արվեստը աշխարհի հետ անդրիրական պրիզմայով հարաբերվելու փորձ է։ Նրա ստեղծագործություններում մարմինները, դեմքերն ու առարկաները կորցնում են իրենց կայուն սահմանները՝ ստանալով անհնար ձևեր ու ներգրավվելով ներքին տրամաբանությամբ կառուցված կոմպոզիցիաների մեջ։ Ֆորմալ առումով սյուրռեալիզմին մոտ, բայց գաղափարապես մետաֆիզիկական նկարչության հետ աղերսվող այս ցուցադրությունն ընդգրկում է արվեստագետի ժառանգության լայն շրջանակ։ Առաջին անգամ ներկայացվում են նաև հեղինակի՝ 1967–1968 թվականներին ստեղծված գրաֆիկական աշխատանքները։ Այստեղ մետաֆիզիկան ոչ թե սահմանող բնորոշում է, այլ բանալի՝ բացահայտելու «զարմացող մարդու» հայացքը, որի ներքո սովորականը դառնում է անսովոր ու խորհրդավոր։