Թեյի մի քանի թրմումից հետո անծանոթների սեղանը դադարում է օտար թվալ. մեկն ասում է՝ «Դուք է՞լ զգացիք», կամ «Երդվում եմ՝ ծիրանի համ ունի»։ Մի պատմությունը բերում է մյուսին, սկսվում են զրույցներն ու ծիծաղը, ու թվում է, թե վաղուց ենք ճանաչում իրար։ Արարողությանն ունենք նաև փոքրիկ ավանդույթ․ յուրաքանչյուրը կարող է քարտ քաշել՝ գուցե այն պատասխանի մտատանջող որևէ հարցի կամ պարզապես մի նոր ուղղություն հուշի։